Agresja u małego dziecka – jak sobie z nią poradzić?

Posted by:Radosna Kraina onKwiecień 27, 2016

Co to jest agresja?

Agresja jest to działanie skierowane przeciwko osobom lub przedmiotom, wywołującym u dziecka niezadowolenie, frustrację lub gniew. Zjawisko to może występować w postaci fizycznej lub słownej. Przejawiać się może w formie bezpośredniej, czyli skierowanej na osobę lub rzecz wywołującą uczucie wrogości, i w formie przemieszczonej, czyli skierowanej na obiekt zastępczy.
Agresja fizyczna u dzieci przejawia się w różny sposób, może objawiać się poprzez zaczepianie, popychanie, drapanie, ciągnięcie za włosy, plucie oraz po prostu bicie innych dzieci. Agresja słowna natomiast pojawia się, gdy dzieci używają wobec innej osoby przykrych, słów, są niemiłe, obrażają ją. Małe dzieci dość często zachowują się agresywnie, gdy nie mogą osiągnąć zaplanowanego celu, gdy coś im się nie udaje, lub po prostu, gdy nie mogą dostać tego, czego w danej chwili chcą. Z pewnością wielu z rodziców zna sytuację, gdy niezadowolone z czegoś dziecko “zrobiło scenę” w miejscu publicznym krzycząc, kopiąc, tupiąc, tarzając się, płacząc, bijąc czy też uciekając. Najczęściej do takich sytuacji dochodzi wtedy, gdy dziecko nie może dostać tego, na co akurat ma ochotę. Naturalną reakcją jest wtedy złość i bunt, które przechodzą w agresję. Dziecko się denerwuje i poprzez okazanie złości i agresji odreagowuje w ten sposób mając dodatkowo nadzieję, że może to spowodować zmianę zachowania osoby dorosłej i osiągnięcie celu.
Agresja u małych dzieci to nieraz sprawdzian kompetencji wychowawczych dla rodziców. Maluchy często płaczą, kopią, krzyczą, biją, uderzają głową o ścianę, tarzają się po podłodze, by rozładować gniew i złość. Rodzice natomiast czują się w takich sytuacjach bezsilni i zażenowani, iż nie potrafią zapanować nad małym agresorem. Co robić, kiedy nasz brzdąc dostaje ataku furii? Jak się zachować? Czy agresja u małego dziecka to coś normalnego, czy przejaw patologii albo niewydolności rodzicielskiej?

Agresja u dziecka – czy to normalne?

Agresja u dziecka budzi nasz sprzeciw, ale niestety nie zawsze wiemy jak sobie z nią poradzić. Zwykle potępiamy agresję, choć doskonale wiemy, że każdy z nas ma w sobie negatywne emocje, którym musi dać upust. Nawet u najspokojniejszych i najgrzeczniejszych dzieci pojawiają się objawy agresji. Zwykle pierwsze tego typu zachowania obserwujemy około 2 urodzin, a na sile przybierają w wieku przedszkolnym. Najczęściej dziecko kieruje agresję przeciwko rówieśnikom i rodzicom. W skrajnych przypadkach przeciwko sobie samemu. Na każde zachowanie agresywne mamy obowiązek reagować i to natychmiast. W przeciwnym razie będzie się to utrwalać i przejdzie w schemat.

Agresja u dziecka – skąd się bierze?

Jeżeli twoje dziecko nagle zaczyna zachowywać się wobec ciebie w sposób agresywny, powinnaś poszukać przyczyny takiego zachowania. Zwykle takie zmiany w zachowaniu mają gdzieś swoje źródło, mogą być wynikiem jakiegoś traumatycznego zdarzenia, bądź trudnych zmian. Może jesteś ostatnio zbyt zajęta swoimi dorosłymi problemami i dziecko zachowując się agresywnie, zwraca w ten sposób na siebie uwagę? A może chce ci pokazać, że coś złego się wydarzyło? Ze starszym przedszkolakiem możesz spokojnie porozmawiać o tym, dlaczego tak się zachowuje i czy coś go nie trapi, czy coś złego się wydarzyło. Natomiast w przypadku małego dziecka sytuacja jest już bardziej skomplikowana, warto wtedy porozmawiać z przedszkolanką o tym, co się dzieje wśród dzieci. Czasem agresywne zachowanie dziecka jest wynikiem naśladowania rówieśników, czy też oglądania zbyt brutalnych bajek. Dziecko odwzorowuje zachowania oraz w taki sposób odreagowuje negatywne emocje.

Jakie są najczęstsze przyczyny agresji u dzieci?

Przede wszystkim, jeśli rodzic karząc malca daje mu klapsa, może wykształcić to u dziecka tzw. agresja naśladowczą. Dziecko uzna, że przemoc pomaga w osiąganiu celów i będzie jej używał tak jak rodzice. Zasada numer jeden:, jeśli nie chcesz mieć agresywnego dziecka, sama nie bij, nie krzycz na nie, panuj nad sobą.

Uprzedzaj zachowania negatywne!

Warto tak wychowywać dziecko, by nie dopuszczać do zachowań negatywnych, które trzeba karać. Lepiej wcześniej mówić dziecku jak ma się zachowywać w różnych miejscach i sytuacjach, a kiedy to robi, nagradzać je swoją uwagą i pochwałą. Dziecko uczy się w ten sposób, czego oczekujemy od niego, a gdy jest chwalone, jest mu przyjemnie i chce nadal być grzeczne, by zasłużyć na następną pochwałę czy nagrodę.

Nie zaspokajaj wszystkich jego zachcianek!

Jednym z błędów wychowawczych, który może prowokować agresję u dziecka jest nadmierne ochranianie dziecka i zaspokajanie wszystkich jego zachcianek. Takie postępowanie uczy, że to ono jest najważniejsze i że zawsze dostaje to, czego chce. Problem pojawia się, gdy pójdzie do przedszkola, w którym jego potrzeby nie są najważniejsze, malec może być zawiedziony taką sytuacją i zaczyna być agresywny.

Wystrzegaj się zbyt dużej dyscypliny!

Również zabranianie wszystkiego dziecku i surowa dyscyplina nie uczy je samokontroli. Ciągle upominając pociechę, że czegoś nie może robić, ciągłe zakazy sprawią, że stanie się ona niepewna i wystraszona. Dzieci tak wychowywane są, co prawda posłuszne rodzicom, ale gdy tylko wymkną się spod ich kontroli, bardzo szybko tracą nad sobą panowanie.

Poświęcaj uwagę dziecku!

Maluch, któremu rodzice nie poświęcają dość czasu i uwagi, lub w ogóle się nim nie interesują, czuje się niepotrzebny i złym zachowaniem próbuje zwrócić na siebie uwagę rodziców. Musi on wiedzieć, że agresywne zachowania są niedopuszczalne i już rocznemu dziecku trzeba to stanowczo powtarzać, gdy się złości.

Ustalcie zasady i ich przestrzegaj!

Dziecko musi dostać jasną informację, jak ma się zachowywać w domu i poza nim, jakie obowiązują normy. Bardzo ważna w tym wypadku jest konsekwencja w wychowywaniu. Jeżeli jednego dnia nie wolno grać w piłkę w domu, a drugiego już można, dziecko nie będzie wiedziało, co wolno a czego nie.
Gdy dziecko narusza ustalone normy musi koniecznie dostać informację zwrotną, że tak nie wolno. A kiedy wpadnie w furię, należy poczekać aż się uspokoi i wtedy wytłumaczyć, że to, co robiło nie było dobre. Jeśli natomiast dziecko ma długi napad wściekłości, należy odesłać je do jego pokoju i poczekać aż się wyciszy, bo dopiero wtedy można z nim porozmawiać. Jeśli wybuchy złości są częste, można zastosować kary i np. zabronić dziecku oglądania ulubionej bajki, czy tez zabrać jakąś cenną zabawkę.

Przytrzymaj rączkę, która chce uderzyć!

Brzdącowi, które w gniewie bije swoją mamę, tatę lub kogoś innego, trzeba stanowczo powiedzieć nie, że tak nie wolno, że się tak nie robi, że to bardzo brzydko, że to boli , że Ci bardzo przykro z tego powodu i przytrzymać rączkę, którą chce uderzyć. Ciężko jest określić, w jakim wieku dziecko uświadamia sobie sprawę z tego, co to ból, każde rozwija się w innym tempie. Ale nawet dwulatek, choć na pewno doświadczył bólu podczas upadku, wcale nie musi wiedzieć, że jego uderzenia też sprawia ból, może być tego nieświadomy. Zrozumie, że bicie jest złe i że bitego to boli tylko wtedy, gdy rodzice mu o tym powiedzą, wytłumaczą. Kiedy bije, kopie, gryzie rówieśników albo przejawia inne agresywne zachowania należy reagować natychmiast. Ale stanowczo i spokojnie. Ponieważ nasza złość może wywołać u niego kolejny atak furii
Tłumacz aż do skutku
Pociechę, która jest agresywna wobec innych, należy zdecydowanie zabrać z tego miejsca i na boku spokojnie wyjaśnić, że bicie jest złe i że sprawia innym ból. Po rozmowie warto zająć dziecko czymś innym niż to, co robiło zanim wpadło w złość, odwrócić jego uwagę. W sytuacjach, w których dziecko staje się agresywne zawsze należy zachowywać się tak samo. W końcu zrozumie, czego od niego oczekujemy. Musimy wyrobić w nim schemat zachowania w danej sytuacji.
Dzieci agresywne sprawiają dużo kłopotów, trudności, zarówno wychowawcom, jak i rodzicom. Są niezdyscyplinowane, naruszają zasady panujące w przedszkolu, źle wpływają na swoich kolegów. Jeśli zachowanie syna czy córki Cię niepokoi, należy się zastanowić jakie mogą być tego przyczyny i spróbować pomóc malcowi. Być może wystarczy ograniczyć oglądanie telewizji, z której czerpie złe zachowania. Albo po prostu poświęcić mu więcej uwagi, zorganizować czas wolny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powered by pi-ART Agencja
Copyrights © Radosna Kraina 2016 | All Rights Reserved | Wszelkie prawa Zastrzeżone